از بین وبلاگ دوستان که سمت راست لینک کردم، تقریبا که نه، تحقیقن همشون تعطیل شدن اونم نه الان بلکه مدت های مدید بعضن...
وجود چنین لینک های غیرفعالی در اینجا ممکنه احمقانه به نظر برسه و خب بی تعارف بارها به ذهن خودمم رسیده که همش رو کمپلت حذف کنم ولیکن از اونجایی که عمیقا اعتقاد دارم ادم با گذشته هاش زنده هست و زندگی بیشتر یک جریان هست تا سکون در لحظه، لذا نمی تونم بخشی از ادم هایی رو که چه حقیقی و چه مجازی باهاشون خاطره داشتم و قسمتی ولو کوچیک از زندگی من بودن خیلی ساده دیلیت کنم و خداحافظ.
ااگر تا دوسال پیش میگفتم در این برهوت و رکود بلاگستان، الان دیگه واقعا تبدیل به قبرستان شده و ادم زنده ای نیست، تنها خودمم و خودم که چراغ رو روشن نگه داشتم و حس خوبی رو دارم از اینجا بودن و گاهن نوشتن. حس ادمی که عالم بعد از مرگ رو تجربه کرده، حس ادمی که مرده، اما نمرده، حرف میزنه اما کسی نمیشنوه، میگه و داد میزنه، شاید یه بار یه دوستی یه اشنایی که گذرش اتفاقی به قبرستون میافته، یادی ازش کنه و فاتحه ای بخونه...
سال ٩٦ هم به تاریخ پیوست، مهمترین چیز در مورد نو شدن سال اینه که سالهای کهنه میره تو سیاهچاله تاریخ و تجربه کردنش دیگه محال میشه، مثل ادمایی که میمیرن و دیگه نمیشه حتی یه لحظه و انی دوباره لذت دیدنشون رو تجربه کرد و لذا این که میگن باید لحظه حاضر و انمون رو غنیمت بدونیم انصافا فراتر از شعار و حرفهای صدمن یه غازه تلویزیونیه
سال ٩٧ مبارک باشه به خودم و همه مردم
بهترین غذا: چلو خورشت قیمه
صمیمی ترین دوست: با همه صمیمی ام اما فاصله ام رو حفظ می کنم
بهترین موهبت زندگی: همه داشته هام
زیباترین موسیقی: تیتراژ دیدنی ها اثر ژول فاجرمان( اسمشو یادم نیست)
بزرگترین افتخار: عزت نفس
بیشترین سرمایه مالی: هیچ وقت بیشتر از ٥٠ میلیون پول نقد دستم نبوده
بیشترین درامد: ماهی ٧ میلیون شده گاهی مواقع
احمقانه ترین حرفی که شنیدی: اغلب حرف های مسئولین
صفتی که نداری اما بقیه فکر میکنن داری: غرور
صفتی که داری اما بقیه نمی دونن: زود رنجی
بزرگترین اشتباه: رابطه عاطفی که قبل از ازدواج داشتم
بزرگترین افسوس: از دست دادن پدرم
زیبا ترین گل: رز (فقط همینو میشناسم اخه)
بزرگترین ارزو: مرگ ( فک کن!)
اخرین باری که از ته دل خندیدی: برنامه دورهمی دیشب
پیچیده ترین مساله زندگی: گذشت زمان
مهمترین اولویت این روزهات: پیشرفت شغلی به گمونم