
هِله را میشود از ته دل دوست داشت، هِله مهربان پیر غمگین را، که صورت گرد و کوچکش توی چین و چروکهای
سالخوردگی مچاله است، اشکهایش میریزد روی هاشورهای چروک صورتش، گریه میکند...
حتی میشود اشکهای هِله را دوست داشت، از بس روی چروکهای غمگینش به روشنی میزنند...
او اینجا تنهاست، در تکاتاق تاریکی گوشه حیاطی مختصر...
+ دانلود
خدا عمر با برکت استاد همایون خرم را فزونی بخشد و به آقای علیرضا قربانی هم سلامتی عطا فرماید.
قبلا این ترانه رو با صدای خدا بیامرز جهان شنیده بودم ولی این یکی یه جورایی جونداره واقعا قشنگه
لاله ی تنها دل من
داغ حسرتها دل من...
دستت درد نکنه پسرم خدا حفظت کنه
دلم گرفت،هم از خوندن پست و ادامه ی گزارش هله...هم از شنیدنه آهنگ...خصوصا که عصر جمعه ،هوای ابری باروونی و تنهایی رو هم به ش اضافه کنی...اونوقت اون نی حدیث راه درختای کاج می کند...
......
ولی شعر (نی نامه ی مولانا ) رو همیشه دوست داشتم و دارم.
حاج خانوووم مگه دل های دریایی هم میگره؟؟؟؟
ایشالا همیشه دلت شاد و خوش و خرم باشه...
فو العاده زیبا بود. هاشورهای چروک صورت...
آخی...
زیبا بود
وبلاگت خوندنیه.... دوست داشتم :)